قاسىم امانجولوۆ. ورالىم

ورالىم، شىقتىڭ الدىمنان،
ورالىم مەنىڭ، ورالىم!
قول سوزىپ قىزىل ۆاگوننان،
ۇستىڭنەن ءوتىپ بارامىن.

ورالىم، سەنىڭ قوينىڭدا
ويناقتاپ وتكەن جىلدارىم.
جارقىلداپ جايىق بويىندا،
دوستارمەن سايران قۇرعامىن.

شاعاننىڭ بويى كوك شالعىن،
شالقامنان جاتقام شاڭقايء تۇس،
گۇل بولىپ مەنىڭ قۇشاعىم،
كەۋدەمە قونعان بۇلبۇل قۇس.

ءومىردىڭ التىن كەسەسىن
توسقامىن ايدىڭ نۇرىنا.
كەشكەنمىن سوۆەت كوشەسىن،
كەۋدەمدى اشىپ قۇربىما.

سوناۋ ءبىر شەتتە، سوناۋ ءۇي،
كەتەر مە، ءسىرا، كوڭىلدەن؟
الۋشى ەد تارتىپ مەنى ىلعي
ماحاببات، جاستىق لەبىمەن.

تەرەزە الدى – جاس تەرەك،
تۇر ەكەن كىمدەر سۇيەنىپ؟
ءجۇر ەكەن كىمدەر ەركىندەپ،
جۇرەگىن ۇستاپ ۇيگە ەنىپ؟ ..

ساعىندىم سەنى، ورالىم،
كۇندەر جوق بەيبىت بۇرىنعى.
كەلگەنشە قايتىپ ورالىپ،
الىپ قال وسى جىرىمدى.

سىركىرەپ جاڭبىر جاۋعاندا
بايقارسىڭ ءوزىڭ انىقتاپ:
جانىم ءبىر جۇزەر اۋاڭدا،
اۋاڭدا سەنىڭ قالىقتاپ.

قوش بولشى ەندى، ورالىم،
كۇلە بەر شالقىپ، سايراندا!
ايتپاقشى قايدا بورانىڭ؟
كەتەيىن الىپ مايدانعا!