ارداگەر اعالار- اي!..

كابينەتتىڭ ەسىگى اشىلدى. كىم ەكەن دەپ قاراسام، «ەگەمەننىڭ» ارداگەرى – ماماديار اعا جاقىپ.
تابالدىرىقتان اتتاي بەرە:
– وسى ماڭنان ءوتىپ بارا جاتىپ، رەداكتسياعا كىرە شىعايىن دەپ ادەيى بۇرىلدىم، – دەدى جەدەلدەتە سويلەپ. – شىنىمدى ايتسام كوڭىلىم وسىلاي قاراي تارتادى دا تۇرادى. ءبىز ءۇشىن ءوز ءۇيىمىز سياقتى عوي. ونى سەندەر جاقسى تۇسىنەتىن شىعارسىڭدار. كەيدە ءتىپتى ءدال وسىلاي قاراي بەت العاندا، قۇددى ءبىر ءوزىمدى جۇمىسقا كەلە جاتقانداي سەزىنەتىنىم بار.
– جاقسى بولدى، اعا، كەلگەنىڭىز، – دەيمىن قۋانىپ. – بۇگىن سىزگە ءوزىم دە حابارلاسايىن دەپ وتىر ەدىم.
– جاي ما؟
– باسپاسوزگە جازىلۋ باستالدى ەمەس پە؟ !
– ءا- ءا، ءيا، ءيا!.. «ەگەمەنگە» دەگەن ەلدىڭ ىقىلاسى ءقازىر ەرەكشە. بۇل ەڭ الدىمەن، اينالايىن، ەل تاۋەلسىزدىگىنىڭ، ەلباسىمىزدىڭ سىندارلى ساياساتىنىڭ ارقاسى. وتكەندە «باسپاسوزگە جازىلۋ كۇنى» پوشتاعا بارىپ ەدىك، ءبىراز ادام كەزەككە تۇرىپ جازىلىپ جاتقانىن ءوز كوزىمىزبەن كوردىك.
– ءيا. بۇگىن مەنىڭ ەلەكتروندى پوشتاما دا مىناداي ءبىر «حابارلاما» كەلىپتى. مىنە، قاراڭىزشى. ء«بىراز ۋاقىتتان بەرى «ەگەمەننىڭ» مازمۇنى وزگەردى. وتە جاقسى باعىتقا قاراي بەت الدى. ماعان اسىرەسە، ادەبيەت بەتىندەگى ماقالالار ۇناپ ءجۇر. باعاشاردىڭ جازعاندارىنا ريزامىن. ءسىزدىڭ، ايگۇل اپايدىڭ، الماس ءنۇسىپتىڭ جازعان دۇنيەلەرىن جىبەرىپ الماۋعا تىرىسامىن» ، دەيدى.
وسى ساتتە ماماديار اعا جىميىپ:
– كىم جازىپتى؟ – دەدى ريزا بولىپ.
– قارلىعا يبراگيموۆا دەگەن قىزىڭىزدىڭ پىكىرى ەكەن.
– ءاپ، بارەكەلدى! ەڭبەكتەرىڭ جانا بەرسىن! ەندى مەن دە ساعان ءبىر قىزىق اڭگىمە ايتايىن، تىڭدا.
– قۇلاعىم سىزدە، اعا.
– وسى «ەگەمەندە» ۇزاق جىل قىزمەت ىستەگەن مىڭباي ىلەس دەگەن اعاڭدى بىلەتىن بولارسىڭ؟
– بىلەم.
– ءوزى ءبىر سونداي اق كوڭىل، اۋزىن اشسا جۇرەگى كورىنەتىن كىسى ەدى عوي. جۇمىس دەسە جانىن سالىپ، رەداكتسيا مەن باسپاحانانىڭ اراسىندا شاپقىلايتىن دا جۇرەتىن. وكىنىشكە قاراي ومىردەن ەرتە ءوتىپ كەتتى. اللانىڭ ىسىنە امال جوق قوي ەندى.. . مىنە، سول مىڭباي اعاڭنىڭ ۇيىندەگى كلارا اپاڭ دا ءبىر تاماشا ادام. وتە كىشىپەيىل، جانى تازا، ناعىز زيالى. جاس كەزىندە، پاي- پاي، وتە سۇلۋ بولاتىن. داۋسى قانداي كەرەمەت ەدى. كلارا ءان سالعاندا بۇكىل دۇنيە تىم- تىرىس بولىپ، ۇيىپ تىڭداپ قالعانداي كورىنەتىن.
انە، سول اپاڭا ءقايسىبىر جىلى «ەگەمەندى» ءبىر جىلعا جازدىرىپ بەرگەنمىن. سودان كەيىن ۇيگە تەلەفون شالىپ تۇر.
– اۋ، ماكە، امانسىڭ با؟ قۇداي ساعان باق بەرسىن، ۇزاق عۇمىر جاس بەرسىن. بيىل ءبىزدى گازەتكە جازدىرعان ەكەنسىڭ. ءقازىر قولىما الىپ وقىپ وتىرمىن. كوپ راقمەت، – دەپ ەكى كوزىنە جاس تولعانداي كەمسەڭدەپ قالدى. – «ەگەمەن» ءبىزدىڭ ءومىرىمىزدىڭ ءبىر بولشەگى، كوزكورگەن، كوڭىلگە ىستىق جەر ەمەس پە. بۇگىن ۇيگە «ەگەمەن» كەلگەندە، وتاعاسى مىڭباي دا كۇلىمسىرەپ بىرگە كىرىپ كەلە جاتقانداي بولدى عوي، ماكە- اۋ!..
ماماديار اعا اڭگىمەسىن ءۇزىپ، تەرەزەگە قاراپ ءۇنسىز قالدى. وسى جولى ءوزىنىڭ دە كوڭىلى تولقىپ كەتكەن سەكىلدى. مەن دە قولىمدى قالتاما سالىپ، بەتورامالىمدى ىزدەي باستادىم. ويتكەنى كوز الدىم بۇلدىراپ بارا جاتقانداي.. .

نۇرعالي وراز،
«ەگەمەن قازاقستان»