ادىلەتسىزدىك (اڭگىمە)

ول كەزدە مەن التى جاستامىن. ال قارىنداسىم تورتتە ەدى. ءبىر كۇنى اكەم ەكەۋمىزدى باقشاعا ەرتىپ اپاردى. قىزاناق پەن قياردىڭ ەندى عانا پىسە باستاعان شاعى. اكەم ارىقتىڭ بويىمەن ارى- بەرى ءجۇرىپ، ەكەۋمىزگە ءبىر- بىردەن قىپ- قىزىل قىزاناق ءۇزىپ اكەلدى. سول كەزدە مەنى قانداي سايتان تۇرتكەنىن بىلمەيمىن، قاۋاقتاي باسىما ءبىر قۋلىقتىڭ ساپ ەتە قالعانى.
– كانە، كىم بۇرىن جەپ تاۋىسادى ەكەن؟ ! جارىسايىق! – دەدىم قارىنداسىما قاراپ.
ادەتتە، نەدەن دە بولسا، مەنەن قالماۋعا تىرىساتىن ول بىردەن باسىن يزەپ، كەلىسە كەتتى دە، قولىنداعى توپ- تومپاق قىزاناقتى اپىل- عۇپىل جەۋگە كىرىستى. قىپ- قىزىل سۋى پىرس- س ەتىپ شاشىراپ، ءاپ- ادەمى كويلەگىنىڭ ومىراۋىن بۇلدىرسە دە، قارامادى. ال مەن بولسام، وعان كوزىمنىڭ استىمەن قۋلانا قاراپ قويىپ، ۋىسىمداعى قىزاناقتى ءوپ- وتىرىك مالجاڭداپ جەگەن بولامىن.
– مە.. . مەن جەپ بولدىم، – دەدى ول ءبىر كەزدە اسا ماڭىزدى شارۋا بىتىرگەندەي اۋزىن الاقانىمەن ءسۇرتىپ قويىپ.
مانادان بەرى وسى ءساتتى عانا كۇتىپ تۇرعان مەن:
– مىنە، قارا! – دەپ ۋىسىمداعى ءبۇپ- ءبۇتىن قىزاناقتى جىلت ەتكىزىپ شىعارا قويدىم.
ونىڭ كوزى باعجاڭ ەتە قالدى. مەندە ءبىر ءوشى كەتكەندەي قاتتى باقىرىپ جىلاپ جىبەردى. سودان سوڭ قانشا جۇباتساق تا وكپەسى باسىلماي، وكسىپ- وكسىپ، قايتا- قايتا كوز جاسىن توگە بەردى.
اكەم تاعى دا ءبىر قىزاناق ءۇزىپ اكەلىپ ەدى، باسىن شايقاپ، المايمىن دەپ، ودان سايىن داۋسىن ۇدەتە ءتۇستى.
«نەگە؟ » ، دەيمىن- اۋ!..
سويتسە- ەم، ول ومىرىندە ءبىرىنشى رەت ادىلەتسىزدىك كورىپ تۇر ەكەن عوي!..

نۇرعالي وراز،
«ەگەمەن قازاقستان»